Οι νέοι μοχλοί εξελίξεων στη Μέση Ανατολή | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Οι νέοι μοχλοί εξελίξεων στη Μέση Ανατολή

Οι στρατηγικές των ΗΠΑ στην περιοχή μπορεί να φέρουν το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα

Η συμπεριφορά της Τουρκίας, τον Μάρτιο του 2003, κατά την αμερικανο-βρετανική επέμβαση στο Ιράκ το επιβεβαιώνει απολύτως. Όπως επίσης, το επεισόδιο με τους εννέα νεκρούς του τουρκικού πλοίου «Mavi Maramara» στη θαλάσσια περιοχή του ισραηλινού αποκλεισμού έξω από τη Γάζα, η απολύτως εχθρική πολιτική της Άγκυρας εναντίον του Ισραήλ η οποία στοχεύει στην απόκτηση της εμπιστοσύνης του αραβομουσουλμανικού κόσμου [2] για την επίτευξη των νεο-οθωμανικών της στόχων αλλά και η, μέχρι την τελευταία στιγμής, επαμφοτερίζουσα στάση της Τουρκίας στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Λιβύη, ενισχύουν κάθε υποψία για την πιστότητα της Τουρκίας ως συμμάχου της Δύσεως. Δυστυχώς η Ουάσιγκτον του Ομπάμα, εμμένει στην πολιτική εμπιστοσύνης στην ισλαμιστική κυβέρνηση της Τουρκίας και στον νεο-οθωμανικό ηγεμονισμό του Αχμέτ Νταβούτογλου, όπως και στις απολύτως ανυπόστατες προσεγγίσεις του «light islam». Ενός μεγέθους δηλαδή, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα η οποία καταδεικνύει σαφώς ότι το Ισλάμ είναι πρωτίστως εγκόσμιος Νόμος και κατόπιν μεταφυσική. Όπως καταδεικνύει επίσης, ότι η μεταφυσική διάσταση του Ισλάμ χρειάζεται ως εργαλείο επιβολής του «αλάθητου εγκόσμιου Νόμου» ο οποίος δεν επιδέχεται ουδεμιάς αλλαγής ή αμφισβητήσεως εφόσον είναι θεόπνευστος. Τα λάθη των Βρετανών στην Ισμαηλία του 1930 και στην Τεχεράνη των τελευταίων ετών της δυναστείας Παχλαβί, τα οποία ενίσχυσαν τη δημιουργία του σουνιτικού και σιιτικού ισλαμιστικού κινήματος αντιστοίχως, δεν έχουν ληφθεί υπόψη στην παρούσα αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ούτε και τα αντίστοιχα λάθη της Ουάσιγκτον στη δημιουργία του ισλαμιστικού κινήματος των μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν που σήμερα θέτει εν κινδύνω ακόμη και τη σταθερότητα της κυβερνήσεως του Ασίφ Αλή Ζαρντάρι του εξοπλισμένου με πυρηνικά όπλα Πακιστάν.

Επίσης, η παρουσία του Abdelhakim Bel Hadj, παλαιού μαχητή της Αλ Κάιντα, στα Τουρκο-συριακά σύνορα ο οποίος προετοιμάζει πολεμικές επιχειρήσεις από τα εδάφη της Ν/Α Ανατολίας εναντίον της Συρίας, καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνη την εμφανή ανάμειξη του Κατάρ και στο μέτωπο της Συρίας σε συνεργασία με τα πλέον ακραία στοιχεία του επαναστατικού ισλαμιστικού κινήματος.

Επίσης, οι Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας αντιλαμβάνονται ότι με τη βοήθεια του Κατάρ και της Τουρκίας ενισχύονται οι σουνίτες στο Ιράκ και στη Συρία εις βάρος τους. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η Τεχεράνη θέλει πάση θυσία να κερδίσει επιρροή στο Ιράκ ώστε να είναι σε θέση να υποκαταστήσει μια Νέα Συρία η οποία δεν θα είναι πλέον φιλική προς τα στρατηγικά της σχέδια για ηγεμονία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Όμως, ένα Ιράκ το οποίο θα είναι φίλα προσκείμενο προς την Τεχεράνη δεν έχει θέση για κουρδικά ομοσπονδιακά ή ανεξάρτητα κρατίδια. Άρα δεν έχει θέση για Κούρδους. Κάτι τέτοιο δεν έχουν σκοπό να το αποδεχθούν και δεν έχουν σκοπό να δουν την δήθεν «Αραβική Άνοιξη» να σταματάει μπροστά στα όρια των δικών τους περιοχών. Είναι συνεπώς σαφές ότι οι Κούρδοι της περιοχής της Συρίας της Τουρκίας και του Ιράκ, δεν πρόκειται να ανεχθούν τις δραστηριότητες του Κατάρ στην περιοχή αυτή αλλά ούτε και της Τεχεράνης στο Ιράκ.

Στο Ιράκ άλλωστε, καταγγέλλουν τη φιλο-ιρανική στάση του σιίτη ιρακινού Πρωθυπουργού Νούρι Αλ Μαλίκι και ο Πρόεδρος του ιρακινού κουρδιστάν κατηγορώντας τον για προσπάθεια επιβολής σιιτικής δικτατορίας στο Ιράκ λέι χαρακτηριστικά ότι: «Maliki is Iraq’s “defense minister, interior minister, intelligence chief and commander of the armed forces. We will never accept a return to dictatorship in Iraq» [3]. Η στρατηγική των Κούρδων του Ιράκ Ιdrees Mohammed βασίζεται σταθερά επί του μυστικού δημοψηφίσματος το οποίο διεξήγαγαν οι ίδιοι το έτος 2005 και το οποίο είχε ως αποτέλεσμα το 95% των ψηφισάντων να εκφραστούν υπέρ της ανεξαρτησίας του Ιρακινού Κουρδιστάν και της αποσχίσεώς του από τον κορμό του ιρακινού κράτους. Μέχρι της επιτεύξεως αυτού του στόχου κλίνουν υπέρ της διατηρήσεως της ημιαυτονομίας της Ανεξάρτητης Περιφερειακής Διοικήσεως του κουρδικού βορείου Ιράκ και της ενδυναμώσεώς του από οικονομικής, θεσμικής και αμυντικής πλευράς. Και βεβαίως, όπως αναφέρει και ο Ιdrees Mohammed «Η κοσμική ηγεσία των Κούρδων του Ιράκ είναι επίσης πολύ ανήσυχη για τον θρησκευτικό και ιδεολογικό χαρακτήρα του κάθε μελλοντικού καθεστώτος εκεί. Είναι σημαντικό, η Αραβική Άνοιξη στη Συρία, ίσως μια μέρα να ανοίξει μια νέα πύλη στους περίκλειστους ιρακινούς του Κουρδιστάν ώστε να φτάσουν μέχρι τη θάλασσα» [4].

Η ΦΙΑΛΗ ΤΟΥ KLEIN