Πώς ο Daniel Ortega έγινε τύραννος | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Πώς ο Daniel Ortega έγινε τύραννος

Από επαναστάτης, αυταρχικός

Σαστισμένος από την απροσδόκητη εκλογική του ήττα, ο Ortega δέχτηκε ευγενικά τα αποτελέσματα -αν και πριν εγκαταλείψει το αξίωμα, ο ίδιος και οι σύμμαχοί του γέμισαν τις τσέπες τους αναλαμβάνοντας τον έλεγχο παλαιότερα δημόσιων περιουσιακών στοιχείων σε ένα επεισόδιο μαζικής λεηλασίας που έγινε γνωστό ως Sandinista piñata. Και μόλις έφυγε από την εξουσία, δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για τον Ortega ώστε να χρησιμοποιήσει την ισχυρή εδαφική οργάνωση και την υποστήριξή του σαντινισμού για να υπονομεύσει την Chamorro. Οργάνωσε απεργίες και ταραχές και υποσχέθηκε ότι θα επιστρέψει στην κυβέρνηση και θα "κυβερνήσει από τα κάτω". Αλλά η επιμονή του ήταν ανεπιθύμητη για πολλούς Νικαραγουανούς, οι οποίοι είχαν κουραστεί από τον πόλεμο και την λιτότητα. Εκείνη την εποχή, το μεγαλύτερο μέρος της παλαιάς φρουράς των Sandinista, συμπεριλαμβανομένου και εμού, επιδίωξε να εκσυγχρονίσει το κόμμα, απορρίπτοντας επαναστατικά δόγματα που φαινόταν να έχουν περιπέσει σε ανυποληψία λόγω της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης. Θέλαμε δημοκρατία, μια ανανέωση, έναν εποικοδομητικό ρόλο σε μια χώρα που καταστράφηκε από τον πόλεμο και μια φαινομενικά ατέλειωτη σύγκρουση. Πολλοί από εμάς ήθελαν νέους ηγέτες. Η απάντηση του Ortega ήταν κακή. Αυτός δυσφήμισε τους διαφωνούντες, κατηγορώντας τους ότι προδίδουν την επανάσταση και χρησιμοποιώντας ένα μπαράζ προσβολών για να απεικονίσει ακόμη και ήρωες της επανάστασης ως πιόνια της πρεσβείας των ΗΠΑ. Το 1995, ο Sergio Ramírez, αντιπρόεδρος του Ortega για πέντε χρόνια, παραιτήθηκε μαζί με ολόκληρη την ομάδα των Sandinista στην Εθνοσυνέλευση.

Οι εκκαθαρίσεις του Ortega ήταν μια απότομη αφύπνιση, προκαλώντας πολλούς πρώην συμμάχους του να συνειδητοποιήσουν ότι δεν θα σταματούσε σε τίποτα προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία του. Αλλά ήταν μόνο η αρχή. Μια αρχή που, συγκλονιστική και οδυνηρή καθώς ήταν, δεν μπορούσε να προοιωνίσει το τι συνέβη στη Νικαράγουα τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Σε αυτό που δίνει την αίσθηση ενός εφιαλτικού επεισοδίου déjà vu, αυτός και η σύζυγός του έχουν μετατρέψει την χώρα πάλι σε γη τρομοκρατίας. Η κόκκινη και μαύρη σημαία του Σαντινισμού αντιπροσωπεύει πλέον την αδυσώπητη καταπίεση για τους περισσότερους Νικαραγουανούς. Στην τελευταία έρευνα της Cid-Gallup που έγινε στη μέση της εξέγερσης, το 70% των ερωτηθέντων επιβεβαίωσε ότι ήθελαν να φύγει το ζευγάρι.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο Ortega κατέβηκε στις εκλογές για πρόεδρος και έχασε το 1990, το 1996 και το 2001. Στις 6 Νοεμβρίου 2006, κέρδισε τελικά. Εκείνη τη νύχτα, καθώς στέκονταν σε μια πλατφόρμα στο κέντρο της πιο περίβλεπτης κυκλικής διασταύρωσης στη Managua, περιβαλλόμενοι από τις σημαίες του FSLN, ο Ortega και η Murillo αμφότεροι φαίνονταν θριαμβευτές. Ένας άνδρας που δεν ήταν γνωστός για το ότι έδειχνε στοργή στην σύζυγό του, την αγκάλιασε και την φίλησε, προκαλώντας τα χειροκροτήματα του πλήθους. Της χρωστούσε πολλά. Όταν, το 1998, η κόρη της Murillo από έναν προηγούμενο γάμο βγήκε και κατηγόρησε τον Ortega [6] για την σεξουαλική κακοποίησή της από την ηλικία των 11 ετών, η Murillo την αποκήρυξε από κόρη της. Σε μια ομιλία λίγο μετά την κατηγορία, ο Ορτέγκα είπε ότι του είχε ζητήσει να ικετεύσει τον λαό να την συγχωρήσει για το γεγονός ότι γέννησε ένα τέτοιο άτομο.

Η αφοσίωση της Murillo της απέδωσε ένα ασυνήθιστο μέτρο ισχύος μέσα στο κόμμα. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, αναμόρφωσε την εικόνα του [Ορτέγκα], απεικονίζοντας τον ως διαλλακτικό άνθρωπο που κινητοποιείται από βαθιά αισθήματα αγάπης για τους φτωχούς και τους απόκληρους. Ξέπλυνε την εντύπωση του αριστερού, προκλητικού σαντινισμού, αντικαθιστώντας τα παραδοσιακά κόκκινα και μαύρα χρώματα του κόμματος με γυαλιστερή διαφήμιση σε φούξια και τυρκουάζ. Το προχώρησε μέχρι να κάνει πειρατεία στην μελωδία ενός τραγουδιού Beatles, του "Give Peace a Chance", γράφοντας τους δικούς της στίχους που υπόσχονταν δουλειά, ειρήνη και συμφιλίωση. Επίσης οργάνωσε την επιστροφή του Ortega στην Καθολική Εκκλησία [7] και την συμμαχία του με τον καρδινάλιο Miguel Obando y Bravo, ο οποίος σε προηγούμενες εκλογές είχε προειδοποιήσει τους Νικαραγουανούς εναντίον της εκλογής του Ortega, αναφέροντας μια παραβολή στην οποία ένας καλός άνθρωπος παίρνει ένα απελπισμένο φίδι από τον δρόμο μόνο για να δαγκωθεί [από αυτό] και να πεθάνει. Το 2005, η Murillo και ο Ortega παντρεύτηκαν σε μια θρησκευτική τελετή που διοργάνωσε ο Obando y Bravo. Στην δημόσια ρητορική του, το ζευγάρι υιοθέτησε επίσης τον λόγο των τηλε-ευαγγελιστών αφότου διακήρυτταν τον αθεϊσμό τους για πολλά χρόνια. Και πάνω απ’ όλα αυτά, ο Ortega έδωσε την υπόσχεση να απαγορεύσει τις θεραπευτικές αμβλώσεις, ένα δικαίωμα που οι γυναίκες της Νικαράγουα είχαν από τον δέκατο ένατο αιώνα. Η απαγόρευση ψηφίστηκε το 2006 με τις ψήφους του FSLN.

Όμως, το μεγαλύτερο μοιραίο χτύπημα του Ορτέγκα -και η σοβαρότερη προδοσία του επαναστατικού παρελθόντος του- ήταν η συμφωνία που συνήψε με τον Αρνόλντο Αλεμάν, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος από το 1996 έως το 2001. Σε αντάλλαγμα για μια συνταγματική μεταρρύθμιση που ψηφίστηκε το 2000, που διεύρυνε την Εθνοσυνέλευση, το Ανώτατο Δικαστήριο, το Ελεγκτικό Γραφείο Επιμελητών και το Εκλογικό Συμβούλιο, προκειμένου να δημιουργήσει χώρο για τους άνδρες του Alemán, το FSLN πέρασε μια τροποποίηση στον εκλογικό νόμο που επέτρεψε στον προεδρικό υποψήφιο να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο με μόνο το 35% των ψήφων, εφόσον είχε τουλάχιστον ένα περιθώριο πέντε ποσοστιαίων μονάδων μεταξύ των υποψηφίων της πρώτης και δεύτερης θέσης. Ο Ortega κέρδισε τις εκλογές του 2006 με το 38% των ψήφων, το χαμηλότερο για έναν υποψήφιο που κέρδισε.

30082018-3.jpg

Αντικυβερνητική διαδήλωση στη Μανάγκουα, τον Μάιο του 2018 . OSWALDO RIVAS / REUTERS
------------------------------------------------------

ΔΕΝ ΘΑ ΕΞΑΠΑΤΗΘΟΥΝ ΞΑΝΑ