Για να θεραπευθεί ο Έμπολα θα χρειαστεί περισσότερα από ένα χάπι | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Για να θεραπευθεί ο Έμπολα θα χρειαστεί περισσότερα από ένα χάπι

Τι πρέπει να κάνει το Κονγκό για να αποτρέψει μελλοντικές επιδημίες

Ταυτόχρονα, η ανασφάλεια έχει επιταχύνει την εξάπλωση της νόσου. Σύμφωνα με το Κέντρο Παρακολούθησης Εσωτερικών Μετακινήσεων, μια εδρεύουσα στην Γενεύη ομάδα η οποία παρακολουθεί ανθρώπους που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους αλλά παραμένουν στην χώρα τους, περισσότερα από τρία εκατομμύρια [6] Κονγκολέζοι εκτοπίζονται σήμερα λόγω συγκρούσεων και 1,8 εκατομμύρια εκτοπίστηκαν πρόσφατα, μόνο μέσα στο 2018. Άλλοι 850.000 [7] Κονγκολέζοι είναι πρόσφυγες σε άλλες αφρικανικές χώρες, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Όλες αυτές οι μετακινήσεις αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης του Ebola και διογκώνουν τις δυσκολίες που συναντούν οι εργαζόμενοι της υγειονομικής περίθαλψης στον καθορισμό του ποιος μπορεί να έχει έρθει σε επαφή με τον ιό. Εάν κάποιος που έχει μολυνθεί με τον Έμπολα είναι μεταξύ εκείνων που διασχίζουν τα σύνορα σε στρατόπεδα προσφύγων ή σε οικογένειες και φίλους σε απομακρυσμένες πόλεις, οι υγειονομικές Αρχές θα το έβρισκαν πολύ δύσκολο να τους βρουν πριν εκθέσουν άλλους στην ασθένεια. Και επειδή τα συμπτώματα χρειάζονται έως και τρεις εβδομάδες για να παρουσιαστούν, κάποιος που έχει μολυνθεί με τον ιό, μπορεί να ταξιδέψει εύκολα, να αρρωστήσει και να μολύνει άλλους. Ακριβώς ένα τέτοιο σενάριο ξεδιπλώθηκε τον Ιούλιο [8] όταν ένας πάστορας που είχε πραγματοποιήσει θεραπευτικές υπηρεσίες στο Butembo -μια πόλη με πολλά κρούσματα Ebola- πήρε λεωφορείο για την Γκόμα, και κατόπιν αρρώστησε από την ασθένεια. Οι Αρχές έχουν παρακολουθήσει τους συνεπιβάτες στο λεωφορείο του για να αποτρέψουν την περαιτέρω εξάπλωση της νόσου.

Εάν οι σημερινοί ιατροί επιτύχουν στο Βόρειο Κίβου, θα έχουν βελτιώσει τη μακρά ιστορία αποτυχίας της κυβέρνησης -μια ιστορία που κάνει την δουλειά των εργαζομένων στον τομέα της υγείας όλο και πιο δύσκολη. Για σχεδόν 25 χρόνια, η κυβέρνηση του Κονγκό παρέλειψε να προσφέρει βασικές δημόσιες υπηρεσίες στην περιοχή. Οι περισσότεροι απλοί πολίτες έχουν καταλήξει να περιμένουν λίγα εκτός από διαφθορά, αναποτελεσματικότητα και βία από τους δημόσιους αξιωματούχους, οπότε δεν εμπιστεύονται τίποτα από όσα λέει η κυβέρνηση, μεταξύ άλλων και για τον Έμπολα. Ως αποτέλεσμα, οι Κονγκολέζοι δεν πηγαίνουν τα μέλη της οικογένειάς τους που έχουν συμπτώματα στα κέντρα υγείας, κρύβουν τους ασθενείς στα σπίτια τους για να αποφύγουν την ανίχνευση, και ακολουθούν παραδοσιακές ταφικές τελετές χωρίς να ενημερώσουν τις κρατικές Αρχές. Όλες αυτές οι δραστηριότητες εκθέτουν τους ίδιους και εκείνους που φροντίζουν τους αρρώστους στην μόλυνση, προκαλώντας έτσι την ραγδαία αύξηση του αριθμού των περιπτώσεων.

Οι Κονγκολέζοι είναι εξίσου δυσαρεστημένοι με διεθνείς δρώντες, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών βοήθειας, των μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ) και των Ηνωμένων Εθνών. Οι ανησυχίες του Κονγκό σχετικά με το τι απεργάζονται οι ξένοι εργαζόμενοι στην βοήθεια είναι εύκολο να απορριφθούν ως θεωρίες συνωμοσίας (ψευδείς φήμες [9] περιλαμβάνουν τον ισχυρισμό ότι στους ασθενείς εγχέεται η νόσος). Αλλά αυτές οι υποψίες αναδύονται από τη μακρά εμπειρία ξένων που λένε ένα πράγμα και κάνουν κάτι άλλο. Οι Βέλγοι λεηλάτησαν τους φυσικούς πόρους του Κονγκό με το πρόσχημα μιας «εκπολιτιστικής αποστολής». Η CIA υποστήριξε (αν όχι διέπραξε στην πραγματικότητα) την δολοφονία του πρώτου πρωθυπουργού της χώρας μετά την ανεξαρτησία της. Και η Ρουάντα και η Ουγκάντα έχουν επανειλημμένα εισβάλει για την υποστήριξη των επαναστατικών κινημάτων, ενώ η μεγαλύτερη ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ στον κόσμο δεν έχει κάνει τίποτα για να φέρει πραγματικά την ειρήνη. Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορία, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τους Κονγκολέζους για την επιφυλακτικότητά τους έναντι των ξένων.

Δείτε, λοιπόν, τις ασυνήθιστες προφυλάξεις ασφαλείας που έλαβαν οι μαχητές κατά του Ebola. Δεκάδες άρρωστοι μπαίνουν σε νοσοκομεία, όπου ξένοι κρατούν τους ασθενείς μακριά από τα μάτια των οικογενειών και των φίλων τους, και λίγοι δεν επιστρέφουν ποτέ. Στις οικογένειες λένε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πεθάνει, αλλά το σώμα τους δεν παραδίδεται ποτέ. Όλα όσα συμβαίνουν είναι ένα μυστήριο, έτσι οι φήμες γεμίζουν το κενό. Το ότι ομάδες θυμωμένων, φοβισμένων πολιτών έχουν επιτεθεί σε κέντρα θεραπείας Ebola δεν προκαλεί έκπληξη υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες.

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Παρά τα εμπόδια και τις παρεξηγήσεις, υπάρχουν πολλά υποσχόμενα σημάδια ότι η επιδημία αυτή μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο. Το νέο εμβόλιο κατά του Ebola έχει προφυλάξει τους περισσότερους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας από το να κολλήσουν την ασθένεια από τους ασθενείς τους. Και παρόλο που η κυβέρνηση του Κονγκό είναι αδύναμη, τα προγράμματα αντιμετώπισης και εμβολιασμού Ebola δεν είναι. Στο Κονγκό και στις γειτονικές χώρες, εκτεταμένα προγράμματα εμβολιασμού που διεξάγονται από το κράτος και από εταίρους ΜΚΟ βρίσκονται σε εξέλιξη από την έναρξη της επιδημίας. Ενώ μεμονωμένες περιπτώσεις ξέσπασαν στο Γκόμα και πέρα από τα σύνορα με την Ουγκάντα, οι υγειονομικοί υπάλληλοι τις απομόνωσαν γρήγορα και δεν υπήρξαν μεγάλες εστίες πέρα από το βόρειο Βόρειο Κίβου.

Η μεγάλη αδυναμία του Κονγκολέζικου κράτους παρέχει άλλον έναν λόγο ελπίδας. Επειδή η κυβέρνηση ήταν τόσο δυσλειτουργική και για τόσο πολύ καιρό, οι προτεσταντικές και καθολικές εκκλησίες λειτουργούν ένα μεγάλο μέρος του συστήματος δημόσιας υγείας της χώρας και διαχειρίζονται τα περισσότερα δημόσια νοσοκομεία και κλινικές. Στο πλαίσιο του συστήματος αυτού, οι εγκαταστάσεις υγείας που λειτουργούν από την εκκλησία αποτελούν μέρος του συστήματος δημόσιας υγείας, για το οποίο οι ΜΚΟ συμβάλλουν στην χρηματοδότηση και στην εφαρμογή προγραμμάτων.