Όταν οι σύμμαχοι αποκτούν πυρηνικά | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Όταν οι σύμμαχοι αποκτούν πυρηνικά

Πώς να αποτραπεί η επόμενη απειλή διάδοσης των πυρηνικών

Το έτος είναι το 2030. Οι σεισμογράφοι μόλις εντόπισαν μια απρόβλεπτη υπόγεια ατομική έκρηξη, σηματοδοτώντας ότι άλλη μια χώρα έχει ενταχθεί στον διευρυνόμενο όμιλο των πυρηνικά εξοπλισμένων κρατών. Υπάρχουν τώρα 20 τέτοιες χώρες, υπερδιπλάσιος αριθμός από εκείνον το 2021. Προς έκπληξη πολλών, ο πολλαπλασιασμός δεν προήλθε από αδίστακτα κράτη που τείνουν να διαπράξουν πυρηνικό εκβιασμό, αλλά από μια ομάδα χωρών που συνήθως θεωρούνται προσεκτικές και συμμορφώνονται με τους κανόνες: οι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Παρόλο που είχαν αποφασίσει να μην αποκτήσουν πυρηνικές ικανότητες δεκαετίες νωρίτερα όταν υπέγραψαν την Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (Nuclear Nonproliferation Treaty, NPT), αυτοί οι σύμμαχοι άλλαξαν γνώμη και αποχώρησαν από την συμφωνία, μια κίνηση που προκάλεσε ακόμη περισσότερες αποσκιρτήσεις καθώς τα έθνη σε όλο τον κόσμο έτρεξαν να αποκτήσουν την βόμβα. Και έτσι ο αριθμός των υπεύθυνων για τη λήψη πυρηνικών αποφάσεων πολλαπλασιάστηκε, αυξάνοντας τις πιθανότητες μιας τρομακτικής πιθανότητας: ότι ένα από αυτά τα ισχυρά όπλα θα μπορούσε να εξαπολυθεί.

16022021-1.jpg

Δοκιμαστική εκτόξευση πυραύλου Trident II, στην Καλιφόρνια, τον Μάρτιο του 2018. Ronald Gutridge / REUTERS
---------------------------------------------------------

Εξεζητημένο; Ίσως, αλλά αυτό το σενάριο είναι πιο εύλογο τώρα από όσο πιστεύουν πολλοί. Αν και η απειλή της διάδοσης των πυρηνικών τις τελευταίες δεκαετίες επικεντρώθηκε στη Μέση Ανατολή και την Ασία, αυτό δεν συνέβαινε πάντα. Στην δεκαετία του 1960, η Ουάσινγκτον ανησυχούσε ότι οι σύμμαχοί της στην Ασία και την Ευρώπη θα αποκτούσαν πυρηνικά. Αξιωματούχοι πληροφοριών των ΗΠΑ προέβλεπαν ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, θα μπορούσαν να υπάρχουν 10 έως 15 πυρηνικές δυνάμεις στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων της Αυστραλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας και της Τουρκίας. Η NPT σχεδιάστηκε για να αποτρέψει αυτή την δυνατότητα, και από τότε που υπογράφηκε, το 1968, μόνο τέσσερις χώρες (Ινδία, Ισραήλ, Πακιστάν και Βόρεια Κορέα) έχουν αποκτήσει και διατηρήσει επιχειρησιακές πυρηνικές δυνάμεις. Αυτή η επιτυχία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις συντονισμένες προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να επεκτείνουν την πυρηνική τους ομπρέλα σε συμμαχικά εδάφη. Διαβεβαιωμένοι ότι θα προστατεύονταν από πυρηνική επίθεση και εκφοβισμό, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ασία και την Ευρώπη αποφάσισαν να μην αναπτύξουν τις δικές τους πυρηνικές δυνατότητες.

Αλλά τώρα ίσως να ξανασκεφτούν αυτήν την απόφαση. Τόσο στην Ασία όσο και στην Ευρώπη, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μια αυξανόμενη στρατιωτική απειλή από δυνάμεις οπλισμένες με πυρηνικά, καθώς η Κίνα και η Ρωσία καθίστανται πιο επιθετικές και εκσυγχρονίζουν τις πυρηνικές τους δυνάμεις. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι σύμμαχοι βλέπουν μια κυβέρνηση που έχει απομακρυνθεί από μακροχρόνιες συμφωνίες ελέγχου όπλων και έναν πληθυσμό που δεν φαίνεται πλέον δεσμευμένος για εμπλοκή με τον κόσμο. Όλα αυτά έχουν αφήσει τους συμμάχους των ΗΠΑ να αναρωτιούνται αν μπορούν ακόμα να στηρίζονται στην Ουάσινγκτον για την άμυνα και την ασφάλειά τους -ή αν θα ήταν καιρός να σκεφτούν να αποκτήσουν την βόμβα.

Στην εναρκτήρια ομιλία του, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν δεσμεύτηκε [2], «Θα επιδιορθώσουμε τις συμμαχίες μας». Αλλά αφού η κυβέρνηση Trump έκανε τόσα πολλά για να σπείρει δυσπιστία, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από λόγια για να διαβεβαιωθούν οι σύμμαχοι για τις δεσμεύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και να εξαλειφθούν οι τυχόν σκέψεις για ένταξη στο πυρηνικό κλαμπ. Θα χρειαστούν επίσης ενεργά μέτρα για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης στην πυρηνική εγγύηση των Ηνωμένων Πολιτειών, την αναζωογόνηση της αμυντικής συνεργασίας με τους συμμάχους και την πλήρη επανεξέταση του ελέγχου των όπλων. Αυτή είναι μια μεγάλη ατζέντα [3]. Αλλά είναι εφικτή.

ΝΕΥΡΙΚΑ ΚΡΑΤΗ

Οι περισσότερες από τις συζητήσεις σε συμμαχικές πρωτεύουσες σχετικά με την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ έχουν διεξαχθεί στο παρασκήνιο, αλλά αρχίζουν να εμφανίζονται σημάδια ανησυχίας. Στην Γερμανία, έχουν προκύψει αμφιβολίες στους επίσημους κύκλους σχετικά με την αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών και μια αυξανόμενη χορωδία φωνών εκτός κυβέρνησης έχει προτείνει πιθανές εναλλακτικές λύσεις έναντι της πυρηνικής εγγύησης των ΗΠΑ. Μερικοί πρότειναν αντί γι’ αυτό να βασιστούν σε μια ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα αποτελούμενη από κάποιο συνδυασμό γαλλικών και βρετανικών δυνατοτήτων, ίσως υποστηριζόμενη οικονομικά από την Γερμανία και άλλες μη πυρηνικές ευρωπαϊκές χώρες. Η Γαλλία, από την πλευρά της, κάλεσε [4] τα ευρωπαϊκά κράτη να συμμετάσχουν σε έναν «στρατηγικό διάλογο» για την πυρηνική αποτροπή και ενδεχομένως να συμμετάσχουν σε πυρηνικές ασκήσεις.

Στην Πολωνία, υπήρξαν εκκλήσεις για ενίσχυση της πυρηνικής αποτροπής της Ευρώπης, με τον Jaroslaw Kaczynski, τον αρχηγό του κυβερνώντος κόμματος της χώρας, να καλωσορίζει [5] την ιδέα της ΕΕ ως πυρηνικής δύναμης με οπλοστάσιο ίσο με αυτό της Ρωσίας. Η Τουρκία, επίσης, έδειξε ενδιαφέρον για την βόμβα, με τον πρόεδρό της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να υποδηλώνει ότι είναι ανοιχτός στην πιθανότητα να την αποκτήσει. «Αρκετές χώρες έχουν πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές, όχι μια ή δυο. Αλλά εμείς δεν μπορούμε να έχουμε», είπε [6]. «Αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ».

Παρόμοια αισθήματα εμφανίζονται στην Ασία. Η Ιαπωνία, η μόνη χώρα στην ιστορία που υπέστη πυρηνική επίθεση, ανησυχεί για την συνέχιση της αξιοπιστίας της αμερικανικής πυρηνικής ομπρέλας, ειδικά καθώς γείτονές της με πυρηνικά όπλα γίνονται πιο επιθετικοί. Οι αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία των ΗΠΑ δεν είναι κάτι καινούργιο στην Ιαπωνία: στην δεκαετία του 1970, η χώρα καθυστέρησε την επικύρωση της NPT για περισσότερα από πέντε χρόνια, ανησυχώντας ότι η συνθήκη θα καθιέρωνε την πυρηνική κατωτερότητά της και ότι η αμερικανική ομπρέλα ίσως να αποδεικνυόταν ανεπαρκής για να εξασφαλίσει την ασφάλεια της Ιαπωνίας. Σήμερα, αυτό το αίσθημα έχει επιδεινωθεί από τη νέα θεληματικότητα της Κίνας και την πυρηνική πρόοδο της Βόρειας Κορέας. Και παρόλο που οι Ιάπωνες αξιωματούχοι δεν εγείρουν ανοιχτά την πιθανότητα η χώρα τους να αποκτήσει δικό της πυρηνικό οπλοστάσιο, η Ιαπωνία συνεχίζει να διατηρεί το υλικό και την τεχνογνωσία να το πράξει γρήγορα σε περίπτωση που το αποφασίσει.

Η Νότια Κορέα προβληματίζεται επίσης για το ότι δεν διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο. Η Βόρεια Κορέα δοκίμασε για πρώτη φορά ένα πυρηνικό όπλο το 2006, και στα χρόνια έκτοτε έχει κατασκευάσει δεκάδες όπλα και εκατοντάδες πυραύλους, μερικοί από τους οποίους θα μπορούσαν να φτάσουν στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Προσθέτοντας στα συναισθήματα ανασφάλειας της Νότιας Κορέας, το 2019, η κυβέρνηση Τραμπ ακύρωσε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με την χώρα και ζήτησε να τετραπλασιάσει το ποσό που πληρώνει για το προνόμιο να σταθμεύουν δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες στην χερσόνησο της Κορέας. Αν και λίγοι από τους Νοτιοκορεάτες έχουν υποστηρίξει ένα εθνικό πυρηνικό αποτρεπτικό, όλο και περισσότεροι από αυτούς θέλουν μεγαλύτερη διαβεβαίωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί ζήτησαν από την Ουάσινγκτον να επαναφέρει τα τακτικά πυρηνικά όπλα -μικρής εμβέλειας και χαμηλής απόδοσης- που απέσυρε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Στην Αυστραλία, τέλος, η αυξανόμενη ανησυχία για την Κίνα οδήγησε σε αυτό που η αυστραλιανή κυβέρνηση χαρακτήρισε [7] «την πιο επακόλουθη στρατηγική αναπροσαρμογή» της αμυντικής πολιτικής της από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: μια σαφή εστίαση στην υπεράσπιση της εθνικής της ασφάλειας σε μια περιοχή Ινδο-Ειρηνικού που χαρακτηρίζεται από μεγάλο ανταγωνισμό και αυξανόμενη πιθανότητα σύγκρουσης. Αν και η Αυστραλία δεν επανεξετάζει ακόμη την αποχή της από τα πυρηνικά, αποφάσισε να αποκτήσει δυνατότητες πλήγματος μεγάλης εμβέλειας για να ενισχύσει την αξιοπιστία της αμυντικής και αποτρεπτικής στάσης της. Εάν οι αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία των ΗΠΑ αποδειχθούν κάτι περισσότερο από ένα προσωρινό φαινόμενο, η ίδια λογική θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια νέα συζήτηση σχετικά με τη μη πυρηνική πολιτική της Αυστραλίας.

ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Η διαβεβαίωση των συμμάχων ξεκινά με την επιστροφή στα βασικά: η κυβέρνηση Μπάιντεν πρέπει να επιβεβαιώσει κατηγορηματικά τους ακρογωνιαίους λίθους των δεσμεύσεων ασφαλείας των ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει επιβεβαίωση των δεσμεύσεων των Ηνωμένων Πολιτειών για την συλλογική άμυνα, αντιστροφή της απόφασης της κυβέρνησης Τραμπ να απομακρύνει τα στρατεύματα των ΗΠΑ από την Γερμανία και αλλού, και διαπραγμάτευση μακροπρόθεσμων συμφωνιών επιμερισμού του κόστους με τις χώρες που φιλοξενούν στρατεύματα των ΗΠΑ στην Ασία και την Ευρώπη.

Για να εξαλειφθούν οι αμφιβολίες σχετικά με την αμερικανική ομπρέλα, η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να εγείρει την σημασία των πυρηνικών ζητημάτων με τους συμμάχους. Θα πρέπει να φέρει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ και της Ασίας στο ξεκίνημα του πυρηνικού σχεδιασμού, διαβουλευόμενη στενά μαζί τους καθώς η διοίκηση θα διεξάγει την επόμενη Ανασκόπηση της Πυρηνικής Στάσης της (Nuclear Posture Review). Η κυβέρνηση θα πρέπει να προγραμματίσει περισσότερες ασκήσεις με συμμάχους των ΗΠΑ που περιλαμβάνουν πυρηνική διάσταση και να εμπλέκει τακτικά συμμαχικούς πολιτικούς ηγέτες σε αυτές. Τέλος, πρέπει να επιδιώξει την ενίσχυση των δυνατοτήτων άμυνας και αποτροπής των συμμάχων της στην Ασία και την Ευρώπη. Αυτό μπορεί να συνεπάγεται αύξηση του αριθμού των στρατευμάτων των ΗΠΑ και στις δύο περιοχές ή, τουλάχιστον, να δεσμευτεί να διατηρήσει τα τρέχοντα επίπεδα. Μπορεί επίσης να περιλαμβάνει ανάπτυξη πρόσθετων δυνατοτήτων πυραυλικής άμυνας και επανεξέταση της πυρηνικής στάσης των ΗΠΑ και στις δύο περιοχές για να διασφαλιστεί ότι οι υπάρχουσες ικανότητες είναι αρκετές για να διατηρήσουν την αξιοπιστία της πυρηνικής ομπρέλας των ΗΠΑ. Όποιες και αν είναι οι αποφάσεις, θα πρέπει να λαμβάνονται μόνο με στενή διαβούλευση μαζί με, και κατόπιν πρόσκλησης από, τους συμμάχους των ΗΠΑ.

Οι Σύμμαχοι θα πρέπει να παίξουν τον ρόλο τους. Η Ευρώπη, όπως είπε η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ [8], πρέπει «να αναλάβει περισσότερη ευθύνη, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο». Αλλά πρέπει να το κάνει με την δημιουργία πραγματικής στρατιωτικής ικανότητας -βελτιωμένων δυνατοτήτων μάχης, ενισχυμένης ετοιμότητας- όχι μόνο με περισσότερες διαδικασίες ή αρχηγεία. Η Ευρώπη θα πρέπει επίσης να ενισχύσει την πυρηνική διάσταση των αμυντικών της προσπαθειών. Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι που συμμετέχουν επί του παρόντος σε πυρηνικές αποστολές του ΝΑΤΟ με την ανάπτυξη αεροσκαφών και την φιλοξενία όπλων των ΗΠΑ θα πρέπει να διατηρήσουν και να εκσυγχρονίσουν αυτές τις δυνάμεις.

Οι δύο πυρηνικές δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει όχι μόνο να εμβαθύνουν τη μακροχρόνια πυρηνική συνεργασία τους, αλλά και να προσφέρουν την επέκταση των πυρηνικών αποτρεπτικών τους στους Ευρωπαίους συμμάχους τους. Το αποτέλεσμα θα ήταν μια ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα, κάτι που θα συμπληρώσει παρά θα αντικαταστήσει την αμερικανική πυρηνική εγγύηση, αλλά και θα ενισχύσει το ΝΑΤΟ και θα στηρίξει την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Πράγματι, αυτό είναι το νόημα των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών δυνατοτήτων, και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι χαιρετίζουν κάθε προσπάθεια ενίσχυσης της αμυντικής συνεργασίας εντός της Ευρώπης. Η ικανότητα της περιοχής να ενεργεί αυτόνομα δεν αποτελεί απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, καθιστά την Ευρώπη ισχυρότερο στρατιωτικό εταίρο.

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των συμμάχων των ΗΠΑ στην Ασία θα είναι πιο δύσκολη, επειδή η περιοχή δεν διαθέτει την δική της εκδοχή του ΝΑΤΟ και βασίζεται αντ' αυτού σε διμερείς ρυθμίσεις ασφαλείας. Για να αντισταθμίσει, η Ουάσινγκτον θα πρέπει να ενθαρρύνει μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ των ασιατικών συμμάχων της και να αποκαταστήσει την τριμερή συνεργασία για την ασφάλεια με την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, η οποία σταμάτησε τα τελευταία χρόνια λόγω των διαφορών μεταξύ των δύο ασιατικών δυνάμεων. Η Ουάσινγκτον θα πρέπει επίσης να δημιουργήσει ένα ασιατικό ισοδύναμο με την Ομάδα Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ, ένα όργανο που θα φέρει την Αυστραλία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα στην διαδικασία του πυρηνικού σχεδιασμού των ΗΠΑ και θα τους προσφέρει μια πλατφόρμα για συζήτηση περιφερειακής αποτροπής. Τέλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι τρεις άλλες χώρες στον διάλογο για την τετραμερή ασφάλεια της Ασίας (Αυστραλία, Ινδία και Ιαπωνία) μπορεί να χρειαστεί να εξετάσουν ενδεχομένως την ένταξη της Νότιας Κορέας στην ομάδα, εάν η Σεούλ εκφράσει ενδιαφέρον για ένταξη.

Ο μεγαλύτερος πυρηνικός άγνωστος «Χ» την επόμενη δεκαετία αφορά το οπλοστάσιο της Κίνας, το οποίο, αν και τυλιγμένο σε μυστικότητα, πιστεύεται ότι βρίσκεται σε γρήγορο εκσυγχρονισμό και θα μπορούσε να διπλασιαστεί σε μέγεθος μέσα σε λίγα χρόνια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους έχουν ισχυρό κίνητρο να διεισδύσουν στην πυρηνική αδιαφάνεια της Κίνας και να αποκτήσουν καλύτερη εικόνα για τις δυνατότητές της. Οι συμφωνίες ελέγχου όπλων μπορούν να παίξουν ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια, παρέχοντας μεγαλύτερη διαφάνεια σχετικά με τις δυνατότητες, ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τις προθέσεις, και σταθερότητα στην συνολική πυρηνική σχέση.

Πράγματι, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναθεωρήσουν την προσέγγισή τους στον έλεγχο των όπλων παγκοσμίως. Ο Μπάιντεν έκανε ένα σοφό πρώτο βήμα όταν συμφώνησε να επεκτείνει την συνθήκη New START με την Ρωσία, η οποία καλύπτει μόνο στρατηγικά όπλα μεγάλης εμβέλειας˙ το επόμενο βήμα θα πρέπει να είναι μια νέα διμερής συμφωνία που θα επιδιώκει να καλύψει όλες τις πυρηνικές κεφαλές των ΗΠΑ και της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται σε αποθήκευση, καθώς και νέα συστήματα πυρηνικής παράδοσης, όπως τα υπερ-υπερηχητικά (hypersonic) όπλα.

Τούτου λεχθέντος, ο έλεγχος των όπλων πρέπει να προχωρήσει πέρα από το αμερικανο-ρωσικό πλαίσιο όπου κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες. Μια λογική ομάδα για διευρυμένες συζητήσεις θα ήταν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ -Κίνα, Γαλλία, Ρωσία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτές οι πέντε χώρες πρέπει να ξεκινήσουν έναν διάλογο που να ασχολείται με πυρηνικά ζητήματα, και με την πάροδο του χρόνου, θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν μέτρα που θα τραβούσαν την κουρτίνα από τα οπλοστάσιά τους, να πείσουν η μια την άλλη για την αμυντική φύση αυτών των οπλοστασίων, και να ανοίξουν την δυνατότητα αμοιβαίων περιορισμών. Ως πρώτο βήμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία θα μπορούσαν να καλέσουν τα άλλα τρία μέλη να παρακολουθήσουν τις επιθεωρήσεις που διεξάγουν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα ως μέρος των υφιστάμενων υποχρεώσεων ελέγχου όπλων, αποδεικνύοντας έτσι την αξία της διαφάνειας χωρίς να αποκαλύπτονται κρίσιμα μυστικά σχετικά με τον σχεδιασμό των όπλων. Στην συνέχεια, και οι πέντε χώρες θα μπορούσαν να συμφωνήσουν να ανταλλάσσουν πληροφορίες σχετικά με τις πυρηνικές τους δυνατότητες, να ενημερώνουν η μια την άλλη για επικείμενες πυραυλικές και άλλες δοκιμές, και να λαμβάνουν άλλα μέτρα για την ενίσχυση της διαφάνειας. Τελικά, κάθε χώρα θα μπορούσε να δεσμευτεί να περιορίσει τις πυρηνικές της δυνάμεις στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο.

ΤΙ ΔΙΑΚΒΕΥΕΤΑΙ

Για περισσότερα από 50 χρόνια, οι συμμαχίες των Ηνωμένων Πολιτειών βοήθησαν στο σταμάτημα της διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Όμως, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, αντιμέτωποι με επιδεινούμενες περιφερειακές απειλές και αυξανόμενη αβεβαιότητα σχετικά με την δέσμευση των ΗΠΑ, αρχίζουν να επανεκτιμούν τις ρυθμίσεις ασφαλείας τους -συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών τους διαστάσεων

Ο Μπάιντεν έκανε την ανοικοδόμηση των συμμαχιών των ΗΠΑ θεμελιώδη προτεραιότητα από την στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του. Ο πρόεδρος είχε δίκιο να επιβεβαιώσει την δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ σε μια [τηλεφωνική] κλήση με τον Γενικό Γραμματέα της Συμμαχίας και τους βασικούς Ευρωπαίους συμμάχους, και είχε δίκιο να κάνει το ίδιο για την Αυστραλία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα σε τηλεφωνήματα προς τους ηγέτες αυτών των χωρών.

Τώρα, ωστόσο, έρχεται η σκληρή δουλειά του μετασχηματισμού των σχέσεων με πιο θεμελιώδεις τρόπους –ενισχύοντας παντού τις δυνατότητες αποτροπής και άμυνας, φέρνοντας τους Ασιάτες και Ευρωπαίους συμμάχους στην διαδικασία πυρηνικού σχεδιασμού των ΗΠΑ, και διευρύνοντας τις προσπάθειες ελέγχου των όπλων πέραν της Ρωσίας. Δύσκολα πρόκειται για μια αδύνατη ατζέντα, αλλά και δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο επείγουσα. Το διακύβευμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια επιτυχία δεκαετιών: η αποτροπή της εξάπλωσης των θανατηφόρων όπλων στον κόσμο.

Σύνδεσμοι:
[1] http://www.thechicagocouncil.org/sites/default/files/2021-02/report_prev...
[2] https://www.whitehouse.gov/briefing-room/speeches-remarks/2021/01/20/ina...
[3] http://www.thechicagocouncil.org/sites/default/files/2021-02/report_prev...
[4] https://www.reuters.com/article/us-france-defence-macron-idUSKBN20119O
[5] https://www.dw.com/en/poland-wants-nuclear-weapons-for-europe/a-37449773
[6] https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2019/09/erdogan-turkey-wants-...
[7] https://www1.defence.gov.au/strategy-policy/strategic-update-2020
[8] https://www.ft.com/content/dd91914e-3bf2-4fb8-871a-fcef4da10dc0

Copyright © 2021 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/asia/2021-02-12/when-allies-go-n...

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition