Ο αέναος πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Αφγανιστάν | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Ο αέναος πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Αφγανιστάν

Γιατί οι μακρινοί πόλεμοι δεν παράγουν πλέον αντιδράσεις εγχωρίως
Περίληψη: 

Χωρίς να έρθει αντιμέτωπο με τις ζοφερές πραγματικότητες του πολέμου, το κοινό είναι απίθανο να ασκήσει τους μοχλούς της λογοδοσίας όπως έκανε στο παρελθόν εκφράζοντας την αντίθεσή του και πιέζοντας τους ηγέτες να φέρουν ένα τέλος στον πόλεμο.

Η TANISHA M. FAZAL είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και η συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Wars of Law: Unintended Consequences in the Regulation of Armed Conflict. [1]
Η SARAH KREPS αναπληρώτρια καθηγήτρια Διακυβέρνησης και πρόσθετη καθηγήτρια Νομικής στο Πανεπιστήμιο Cornell. Είναι η συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Taxing Wars: The American Way of War Finance and the Decline of Democracy[2].

Τον Οκτώβριο, η επέμβαση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν θα γίνει 17 ετών. Το ανθρώπινο και το υλικό κόστος αυτού που έχει γίνει ο μακρύτερος πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι κολοσσιαίο. Περισσότερα [3] 2.000 στελέχη του στρατού των ΗΠΑ σκοτώθηκαν και πάνω από 20.000 τραυματίστηκαν. Ο ΟΗΕ εκτιμά [4] ότι περίπου 20.000 Αφγανοί πολίτες έχουν σκοτωθεί και άλλοι 50.000 έχουν τραυματιστεί μόνο από το 2009 μέχρι σήμερα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δαπανήσει περίπου 877 δισεκατομμύρια δολάρια [5] για τον πόλεμο. Η πρόσφατη πρωτοβουλία της διοίκησης Trump [6] να επιδιώξει άμεσες ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Ταλιμπάν -από την έναρξη του πολέμου το 2001- υπογραμμίζει το ότι η Ουάσινγκτον αναζητά ενεργά νέους τρόπους για να τερματίσει την συμμετοχή της στην σύγκρουση. Αλλά γιατί η παρέμβαση των ΗΠΑ διήρκεσε τόσο πολύ καιρό;

22082018-1.jpg

Γκράφιτι που άφησαν πίσω τους μαχητές των Ταλιμπάν παραμένουν σε μια βάση Αμερικανών πεζοναυτών στη νότια επαρχία Helmand του Αφγανιστάν, τον Νοέμβριο του 2010. FINBARR O'REILLY/REUTERS
----------------------------------------------------------

Μέρος της απάντησης είναι ότι ο τοξικός συνδυασμός της "κατάρρευσης του κράτους, της εμφύλιας σύγκρουσης, της εθνοτικής αποσύνθεσης και της πολύπλευρης παρέμβασης [στο Αφγανιστάν], το έχει κλειδώσει σε έναν αυτοδιαιωνιζόμενο κύκλο που μπορεί να είναι απλά πέρα από την εξωτερική επίλυση", όπως συνοψίζουν οι Max Fisher και Amanda Taub σε ένα κείμενό τους στους New York Times [7]. Αλλά η διάγνωσή τους δεν ασχολείται μια κρίσιμη διάσταση της σύγκρουσης: Δηλαδή, το πώς η σχετική αδιαφορία του κοινού των ΗΠΑ επέτρεψε στον πόλεμο να συρθεί σε μάκρος.

Θεωρητικά, οι ηγέτες σε μια δημοκρατία [8] έχουν κίνητρα να λάβουν υπόψη τις δημόσιες προτιμήσεις αλλιώς ρισκάρουν να χάσουν την εξουσία [στις εκλογές], πράγμα που σημαίνει ότι η δημόσια αντίθεση σε έναν πόλεμο καθιστά την συνέχισή του ανυπόφορη. Ωστόσο, όταν πρόκειται για το Αφγανιστάν, το κοινό των ΗΠΑ στην καλύτερη περίπτωση έχει ευνοήσει την κατάσταση, και στην χειρότερη εξέφρασε βαθιά αμφιβολία. Στις δημοσκοπήσεις [9] που διεξήχθησαν πριν από ένα χρόνο, μόνο το 23% των Αμερικανών πίστευε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισαν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και ένα πλήθος [9] (το 37%) υποστήριξε την επιστροφή των στρατευμάτων. Ταυτόχρονα, ωστόσο, το 44% ήθελε είτε να διατηρηθούν τα επίπεδα των στρατευμάτων ή να αυξηθούν, ενώ το 19% δεν είχε γνώμη. Μια άλλη δημοσκόπηση [10] έδειξε ότι το 71% των ερωτηθέντων συμφώνησαν ότι "η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν θα άφηνε ένα κενό που θα επέτρεπε την επέκταση των τρομοκρατικών ομάδων όπως το ISIS", αλλά σίγουρα δεν φώναζαν για απόσυρση.

Συγκρίνετε αυτό με την ηχηρή αντίθεση στον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτό που ξεκίνησε [12] ως ένα μικρό αντιπολεμικό κίνημα το 1964-65 διογκώθηκε καθώς ο πόλεμος κλιμακώθηκε το 1966, προκαλώντας τεράστιες διαμαρτυρίες το 1967: 100.000 άνθρωποι σε πορεία στην Ουάσινγκτον, και μισό εκατομμύριο διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη. Τα πάθη στο αντιπολεμικό κίνημα αντανακλούσαν την αντίθεση [στον πόλεμο] στο σύνολο του κοινού. Οι περισσότεροι Αμερικανοί γνώριζαν λίγα για τον πόλεμο μέχρις ότου η διοίκηση του Τζόνσον ανέβασε τα επίπεδα των στρατευμάτων, αλλά καθώς κατέστη σαφές ότι ο πόλεμος θα ήταν μακρύς και παρατεταμένος, η δυσαρέσκεια των ελίτ αυξήθηκε. Και η κοινή γνώμη, παρασυρμένη από την αντιδημοφιλία των στρατολογήσεων, ξεκίνησε "μια πορεία αργής και σταθερής άρνησης [13]" από την οποία δεν θα ανέκαμπτε ποτέ. Όταν οι πολίτες ρωτήθηκαν το 1965 εάν η αποστολή στρατευμάτων ήταν λάθος, το 24% συμφώνησε. Τρία χρόνια μετά, το 46% είπε ναι. Μέχρι το 1970, το ποσοστό αυξήθηκε στο 57% και παρέμεινε στο 60% περίπου μέχρι το τέλος του πολέμου.

ΑΡΓΟΣ ΑΛΛΑ ΑΝΩΔΥΝΟΣ

Αυτή η δημόσια εγχώρια δυσαρέσκεια επιτάχυνε το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ και τώρα αυτό αναγνωρίζεται ευρέως [14]. Αντίθετα, το αμερικανικό κοινό μέχρι στιγμής δεν κατάφερε να πιέσει τους ηγέτες για να σταματήσουν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν -παρόλο που λίγοι πιστεύουν ότι η χώρα κερδίζει. Οι διαμαρτυρίες κατά του πολέμου ήταν λίγες και απομακρυσμένες η μια από την άλλη.