Ο σουρεαλιστικός ανταγωνισμός για την διαδοχή της Theresa May | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Ο σουρεαλιστικός ανταγωνισμός για την διαδοχή της Theresa May

Μπορεί κάποιος να ξεδιαλύνει το χάος του Brexit;

Η αποτυχία της Μέι να περάσει την συμφωνία της, καθώς και η άρνηση της Βουλής των Κοινοτήτων να κυρώσει ένα «μη-συμφωνημένο» Brexit, ανάγκασε την πρωθυπουργό να ζητήσει επέκταση της διετούς διαδικασίας που θα άφηνε το Ηνωμένο Βασίλειο να εγκαταλείψει την ΕΕ στις 29 Μαρτίου. Η ταπείνωση αυτή, καλυμμένη κι από τον θρίαμβο του Κόμματος του Brexit στις ευρωεκλογές, σήμαινε ότι [η Μέι] είχε τελειώσει. Η Μέι παραιτήθηκε από ηγέτις των Συντηρητικών στις 7 Ιουνίου, αλλά θα παραμείνει ως πρωθυπουργός, μέχρι το κόμμα να επιλέξει τον διάδοχό της. Αυτό θα περιλαμβάνει διαδικασία δύο σταδίων. Αφού οι βουλευτές καταλήξουν σε μια επιλογή μεταξύ δύο [υποψηφιοτήτων], τα κατ’ εκτίμηση 160.000 μέλη του κόμματος θα επιλέξουν τον νικητή.

Οι ΕΠΙΓΟΝΟΙ

Ο σαφής πρωταγωνιστής είναι ο Μπόρις Τζόνσον, παρά την ακατάστατη ιδιωτική ζωή του και τις εκτεταμένες επικρίσεις [για την θητεία] του ως υπουργού Εξωτερικών της Μέι πριν παραιτηθεί για την συμφωνία του Brexit. Η θέση του στους 312 βουλευτές του Tory που υπηρετούν μαζί του στην Βουλή των Κοινοτήτων είναι ότι, αν και [υπάρχουν κι] άλλοι υποψήφιοι μπορεί να είναι προετοιμασμένοι, όπως είναι κι ο ίδιος, να βγάλουν το Ηνωμένο Βασίλειο από την ΕΕ χωρίς συμφωνία εάν είναι απαραίτητο, μόνο αυτός έχει το χάρισμα για να αντιπαρατεθεί με τον Farage. Μαζί με το να θεωρεί δυνατό ένα Brexit χωρίς καμία συμφωνία, έχει απειλήσει να παρακρατήσει τα 39 δισεκατομμύρια λίρες που το Ηνωμένο Βασίλειο οφείλει στην ΕΕ, παρά τις διαμαρτυρίες των περισσότερων διπλωματών, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η υπαναχώρηση από την δέσμευση αυτή θα διασφαλίσει ότι καμία άλλη χώρα δεν θα μπορούσε ποτέ να εμπιστευθεί και πάλι την βρετανική κυβέρνηση σε μια διεθνή διαπραγμάτευση. Η μόνη άλλη πολιτική του Johnson που προσελκύει ενδιαφέρον -μια υπόσχεση για τη μείωση του υψηλότερου φορολογικού συντελεστή για τους υψηλόμισθους- απηχεί τις ημέρες της Θατσερικής δόξας της δεκαετίας του 1980. Αυτή η πολιτική μπορεί να προσελκύσει τα νοσταλγικά τακτικά μέλη που είναι ηλικιωμένοι, δεξιοί, κοινωνικά συντηρητικοί, και πλέον συντριπτικά υπέρ όχι μόνο της εγκατάλειψης της ΕΕ, αλλά και ενός Brexit χωρίς συμφωνία [1].

Στον πρώτο γύρο της κοινοβουλευτικής ψηφοφορίας, την Πέμπτη, ο Τζόνσον κέρδισε αρκετές ψήφους που του εγγυώνται μια θέση στις δύο τελικές. Εκτός από κάποια καταστροφή -κάτι που ο Τζόνσον και η ομάδα του προσπαθούν να αποφύγουν ελαχιστοποιώντας τόσο [πολύ] τις δημόσιες εμφανίσεις του που κάποιοι αρχίζουν να ανησυχούν ότι το κόμμα μπορεί και πάλι να αποτύχει να δοκιμάσει σωστά τον αρχηγό του στην πράξη- το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν οι άλλοι υποψήφιοι είναι να τερματίσουν δεύτεροι και στην συνέχεια ο Τζόνσον να συρρικνωθεί με κάποιον τρόπο κατά την διάρκεια της ψηφοφορίας των μελών, η οποία θα ολοκληρωθεί πριν από τα τέλη Ιουλίου.

Ο Gove, η πρώην νέμεσις του Τζόνσον, είχε στοιχηματίσει ότι η ρεαλιστική στάση του για το Brexit θα του έδινε στήριξη τόσο από τους μετριοπαθείς υπέρ του «εκτός» όσο και από τους πρώην υπέρ του «εντός». Αλλά αφού αναγκάστηκε να παραδεχτεί [2] ότι έκανε χρήση κοκαΐνης αρκετές φορές ως νεαρός –μια αποκάλυψη που οδήγησε μερικούς από τους άλλους υποψηφίους να παραδεχτούν ότι έκαναν χρήση ναρκωτικών (αν και ήταν προσεκτικοί να επιμείνουν ότι ήταν ελαφρά ναρκωτικά)- οι μετοχές του Gove έπεσαν. Κάποια από την υποστήριξή του αναγκάστηκε λοιπόν να στραφεί προς τον υπουργό Εξωτερικών, Τζέρεμι Χαντ, ο οποίος, έχοντας αγωνιστεί υπέρ του «εντός» υπό τον Κάμερον, έφτασε στο Brexit με όλο τον ζήλο ενός προσηλυτισμένου. Το πιο ελκυστικό στον Hunt είναι ότι, παρόλο που δεν είναι πολύ χαρισματικός, προσφέρει ένα ασφαλές χέρι και θα ήταν λιγότερο διχαστικός από τον Johnson. Δεν έχει αποκλείσει μια αποχώρηση χωρίς συμφωνία, αλλά αυτός, όπως και ο Gove, δίνει έμφαση στην επίτευξη μιας [συμφωνίας], αν και, αντίθετα από τον Gove, προσέχει να μην ανησυχεί τους υπέρ του «εκτός» με το να μιλά για άλλη μια παράταση. Την Πέμπτη, όμως, ο Χαντ, παρόλο που τελείωσε στην δεύτερη θέση (με 43 ψήφους έναντι 114 του Johnson) ήταν ελαφρά μπροστά από τον Gove (με 37).

18062019-2.jpg

Ο Stewart ανακοινώνει την υποψηφιότητά του στο Λονδίνο, τον Ιούνιο του 2019. HENRY NICHOLLS / REUTERS
-----------------------------------------------------------

Μια ατμόσφαιρα απόλυτης αποστασιοποίησης από την πραγματικότητα πλήττει ολόκληρο τον ανταγωνισμό -μια αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που θα χρειαστεί για να κερδηθεί η ηγεσία και στην κατάσταση που θα αντιμετωπίσει ο νικητής ως πρωθυπουργός που θα προεδρεύει μιας διαιρεμένης χώρας, ενός μειοψηφικού κοινοβουλίου, και μιας διαπραγμάτευσης με έναν μακράν ισχυρότερο συνομιλητή, την ΕΕ, η οποία έχει πει, ξανά και ξανά, ότι δεν θα ανοίξει εκ νέου την συμφωνία. Και επειδή κανένας δεν μπορεί να δει πέρα από το Brexit (και το Κόμμα του Brexit), οι υποψήφιοι προσέφεραν ελάχιστα πέρα από την στοργή των Τόρι και μια καραμέλα σχετικά με την κατεύθυνση που θα έδιναν στο Συντηρητικό Κόμμα (και στην χώρα) εάν και όποτε επιτευχθεί το διαζύγιο [με την ΕΕ] [3].

Η μόνη εξαίρεση σε αυτόν τον καταθλιπτικό κανόνα είναι ο υπουργός Διεθνούς Ανάπτυξης, Rory Stewart, του οποίου η ζωηρή διάθεση να λέει τα πράγματα όπως έχουν [4] έχει οδηγήσει σε μια καινοτόμα, λειτουργική και ενθουσιωδώς έντιμη εκστρατεία. Το ότι οι αξιοθαύμαστες προσπάθειές του φαίνονται καταδικασμένες σε αποτυχία (κέρδισε μόλις 19 βουλευτές την Πέμπτη) λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίζει κάποιος. Όποιος κι αν κερδίσει τις εκλογές -ο Johnson, ο Hunt, ο Gove ή ένας κεραυνοβόλα τυχερός Stewart- θα έχει το δυσβάσταχτο, ίσως αδύνατο, καθήκον να γυρίσει πίσω στην πραγματικότητα για να διασώσει το κόμμα, και την χώρα, από τον κυκεώνα του Brexit.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.