![](/sites/default/themes/sitetheme/images/icons/fa-secure-icon.png)
Η Ελλάδα, το Ευρώ και ο Τρίτος Δρόμος για την Ευρώπη
Οι περισσότεροι ειδήμονες υποστηρίζουν ότι η ευρωζώνη έχει μόνο δύο επιλογές: να διαλύσει ή να δημιουργήσει μια δημοσιονομική ένωση ώστε να ταιριάζει με τη νομισματική ένωση που ήδη υπάρχει. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια τρίτη, και καλύτερη, πορεία: να υιοθετήσει αυστηρότερη πειθαρχία της αγοράς, να διασώσει τις χώρες που δεν έχουν ρευστότητα, και να αφήσει εκτός εγγυήσεων εκείνες που θα χρεοκοπήσουν. Το αποτέλεσμα θα είναι μια ομάδα εύρωστων οικονομιών και μια Ευρώπη αρκετά ισχυρή για να παίξει ένα μεγάλο ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.
Ο HUGO DIXON είναι ιδρυτής και διευθυντής του Reuters Breakingviews.
- previous-disabled
- Page 1of 4
- next
Οι συμβατικές απόψεις συντείνουν στο ότι η ευρωζώνη δεν μπορεί να έχει μια νομισματική ένωση χωρίς να έχει και μια δημοσιονομική ένωση. Οι euro-λάτρεις αντιμετωπίζουν το ενιαίο νόμισμα ως το πρώτο εφαλτήριο προς μια ευρύτερη οικονομική ένωση, η οποία είναι το όνειρό τους. Οι ευρωσκεπτικιστές, επίσης, αλλά βλέπουν το φινάλε της υπόθεσης αυτής ως κόλαση - και θα προτιμούσαν να διαλυθεί το ενιαίο νόμισμα . Το κρίση του ευρώ έχει, για πολλούς παρατηρητές, αξιολογήσει αυτές τις απόψεις. Και τα δύο στρατόπεδα υποστηρίζουν ότι οι μονόπλευρες προσπάθειες των χωρών της ευρωζώνης, να χτίσουν μια νομισματική ένωση χωρίς δημοσιονομική εναρμόνιση εξηγούν το γιατί η Ένωση έχει μετατραπεί σε ένα τέτοιο χάος. Πολλοί από τους λάτρεις του ευρώ λένε ότι ο δρόμος προς τα εμπρός για τις 17 χώρες της ευρωζώνης είναι να εκδώσουν ευρωομόλογα, για τα οποία θα εγγυηθεί όλες οι χώρες - μέλη (μία από τις πολλές παραλλαγές στο θέμα της δημοσιονομικής ένωσης). Ως και η γερμανική κυβέρνηση, η οποία είναι απρόθυμη να διασώσει οικονομίες ασθενέστερες από τη δική της, πιστεύει ότι κάποιο είδος συγκέντρωσης των προϋπολογισμών μπορεί να χρειαστεί όταν τα σημερινά προβλήματα του χρέους επιλυθούν.
Η δημοσιονομική ένωση δεν θα πραγματοποιηθεί σύντομα, και σίγουρα όχι τόσο σύντομα ώστε να επιλύσει την τρέχουσα κρίση. Αυτό θα απαιτήσει μια νέα συνθήκη, και κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ομοφωνία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να επιτευχθεί γρήγορα δεδομένης της έντονης αντίδρασης από τους πολιτικούς και των πολιτών στις υγιείς οικονομίες της ευρωζώνης (με επικεφαλής τη Φινλανδία, τη Γερμανία και την Ολλανδία) για επανειλημμένες διασώσεις των ασθενέστερων εταίρων τους (Ελλάδα, Ιρλανδία , Ιταλία, Πορτογαλία, και Ισπανία). Επιπλέον, όταν η κρίση έχει λυθεί, ο ενθουσιασμός για μια δημοσιονομική ένωση μπορεί να μειωθεί. Ακόμα κι αν η Γερμανία εξακολουθεί να είναι προετοιμασμένη για να αναλάβει κάποια συνολικά δημοσιονομικά καθήκοντα, θα επιμείνει στην επιβολή αυστηρής πειθαρχίας στο τι οι άλλες χώρες μπορούν να δαπανούν και να δανείζονται. Οι πιο αδύναμες χώρες, εν τω μεταξύ, μπορεί να μην επιθυμούν να υποκύψουν σε έναν τέτοιο Τευτονικό ζουρλομανδύα εφόσον ο άμεσος φόβος της χρεοκοπίας θα έχει περάσει.
Αλλά υπάρχουν περισσότεροι από τους δύο τρόπους για την πρόοδο: δημοσιονομική ένωση ή διάλυση του ευρώ. Υπάρχει και μια τρίτη και προτιμότερη επιλογή: ένα είδος πειθαρχίας της αγοράς σε συνδυασμό με σκληρή αλληλεγγύη. Στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης, τα επιμέρους κράτη θα αναλάβουν όσο το δυνατόν περισσότερο την ευθύνη για τη δική τους οικονομία, αλλά θα συμμορφώνονται επίσης με την ελεύθερη αγορά πιο δυναμικά. Οι κυβερνήσεις που δανείστηκαν πάρα πολλά χρήματα θα έπρεπε να είναι ελεύθερες να χρεοκοπήσουν. Περιορισμένες διασώσεις για τις κυβερνήσεις και τις τράπεζες με μικρότερο πρόβλημα θα μπορούσαν επίσης να προβλέπονται, αλλά με αντάλλαγμα οικονομικές μεταρρυθμίσεις και σφίξιμο του ζωναριού. Το αποτέλεσμα θα ήταν πιο εύρωστες οικονομίες και μια Ευρώπη που έχει τη δύναμη να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.
Καθώς αυτό το άρθρο πήγαινε προς δημοσίευση, η κρίση της ευρωζώνης ήταν σε ιδιαίτερα οξεία φάση. Οι αγορές ήταν σε μια κατάσταση μεγάλου άγχους, το πιο πρόσφατο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας ήταν προβληματικό και ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης παρέπαιε στα πρόθυρα της ύφεσης. Η Ισπανία βρισκόταν στο μέσο προεκλογικής εκστρατείας, και η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία έχανε τη νομιμοποίησή της. Παρ 'όλα αυτά, εν μέσω της αναταραχής, υπήρχαν ενδείξεις ότι η ευρωζώνη ίσως είναι προχωρήσει, έστω αδέξια, προς κάτι σαν την λύση μιας «πειθαρχίας-στην αγορά-συν-σκληρή-αλληλεγγύη» για την αντιμετώπιση της άμεσης κρίσης. Θα πρέπει επίσης να υιοθετηθεί αυτή η λύση και ως ένα μακροπρόθεσμο μοντέλο.
ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
Θεωρητικά, ένα κοινό νόμισμα έχει πολλά πλεονεκτήματα για την κοινή αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία περιλαμβάνει επίσης χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, που αποφάσισε να μείνει εκτός ευρωζώνης. Όταν οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την διακύμανση των νομισμάτων, μπορούν πιο εύκολα να κάνουν επιχειρήσεις πέραν των συνόρων, να κάνουν μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε οποιοδήποτε σημείο της αγοράς, και να χτίσουν διεθνείς επιχειρήσεις. Η δυνατότητα για αξιοποίηση οικονομιών κλίμακας και η ευκαιρία να ανταγωνιστούν σε μια ολόκληρη ήπειρο είναι αξιόλογες ανταμοιβές.
Αλλά υπάρχει επίσης ένα μεγάλο μειονέκτημα: μεμονωμένες χώρες χάνουν την ικανότητα να προσαρμόζουν τη νομισματική πολιτική τους στις ιδιαίτερες ανάγκες τους με τον καθορισμό των δικών τους επιτοκίων. Αντ 'αυτού, τα επιτόκια τα καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το οποίο είναι ένα πρόβλημα, καθώς διαφορετικές οικονομίες κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες. Για παράδειγμα, τα χαμηλά επιτόκια σε όλη την ευρωζώνη κατά την περίοδο μέχρι το 2007 ενίσχυσαν την φούσκα στην αγορά κατοικίας της Ισπανίας.
Το εάν τα πλεονεκτήματα της ύπαρξης ενός κοινού νομίσματος υπερκαλύπτουν το κόστος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τρεις παράγοντες: την ομοιότητα μεταξύ των οικονομιών που καλύπτεται από την κοινή νομισματική πολιτική, την ευελιξία τους, καθώς και την ύπαρξη ενός μεγάλου κεντρικού προϋπολογισμού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά πόρων από τις ακμάζουσες περιοχές σε άλλες που αγωνίζονται να επιβιώσουν. Οικονομίες με παρόμοιες δομές και κύκλους το βρίσκουν πιο εύκολο να ζήσουν με μια απλή, κοινή νομισματική πολιτική. Ακόμη και οι οικονομίες που είναι διαφορετικές μπορούν να αντιμετωπίσουν με ενιαίο νόμισμα εφ 'όσον είναι προσαρμόσιμες - ειδικότερα, εφ' όσον οι επιχειρήσεις τους μπορούν εύκολα να προσλαμβάνουν και να απολύουν προσωπικό και οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να διασχίζουν τα σύνορα προς αναζήτηση εργασίας.
- previous-disabled
- Page 1of 4
- next