![](/sites/default/themes/sitetheme/images/icons/fa-secure-icon.png)
Δρ. Θεόδωρος Τσακίρης
Tόσο το ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν όσο και το υπερεθνικιστικό ΜΗΡ ταυτίζονται με την γεωπολιτική παρακαταθήκη του αντίπαλου του Κεμαλισμού, διανοητή Κισάκιουρεκ και των Τούρκων ισλαμιστών που δεν είναι άλλη από την ανατροπή της Συνθήκης της Λωζάννης και την δημιουργία μιας ισλαμιστικής σφαίρας ηγεμονικής επιρροής της Τουρκίας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο.
Η ελληνοαμερικανική στρατηγική σχέση μπορεί να αναπτυχθεί περιμετρικά του τουρκικού προβλήματος, ενισχύοντας την στρατηγική βαρύτητα της Ελλάδος στον αμερικανικό μηχανισμό λήψης αποφάσεων, χωρίς παράλληλα να καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις περί αμερικανικών εγγυήσεων ασφαλείας προς την Ελλάδα σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύγκρουσης ή νέας διμερούς κρίσης.
Οι ΗΠΑ παραμένουν ο ισχυρότερος παίκτης αλλά δεν διαθέτουν το μονοπώλιο της στρατιωτικο-διπλωματικής ισχύος που διέθεταν στις δύο πρώτες μεταψυχροπολεμικές δεκαετίες. Η Ρωσία πλέον αποτελεί αξιόπιστο γεωπολιτικό και στρατιωτικό εταίρο επιλογής για εκείνες τις χώρες, τα καθεστώτα και τις πολιτικές δυνάμεις που η Ουάσινγκτον αντιμάχεται ή έχει αποξενώσει λόγω του δημοκρατικού πειραματισμού της προεδρίας Obama, ενώ η Μόσχα έχει εκ νέου αποκτήσει (στην Συρία) ή επιδιώκει να αποκτήσει (στην Λιβύη και την Υεμένη) τις βάσεις και τις υποδομές για την προβολή της περιφερειακής της ισχύος εις το διηνεκές, επεκτείνοντας εκ νέου την ιστορική της επιρροή στην Αίγυπτο.
Οι ενεργειακές προτεραιότητες του Ισραήλ και της Κύπρου για το 2013 αλλάζουν καθώς τα στοιχεία για τα αποθέματα υδρογονανθράκων στα «οικόπεδα» της Μεσογείου δίνουν ολοένα και πιο ακριβή αποτελέσματα. Αναλόγως μεταβάλλεται και η εμπλοκή της Ελλάδας στη νέα γεωπολιτική της ενέργειας της Ν.Α. Μεσογείου.
Οι επαναστάσεις στα αραβικά κράτη έχουν αλλάξει άρδην τους ενεργειακούς συσχετισμούς στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι παλιές σχέσεις αντικαθίστανται με νέες, όχι πάντα με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Στο νέο σκηνικό, οι δυνητικές ενεργειακές δυνατότητες του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας συνιστούν παράγοντα που μπορεί να αλλάξει την δυναμική των χωρών αυτών απέναντι στην Ευρώπη.