![](/sites/default/themes/sitetheme/images/icons/fa-secure-icon.png)
Η Ρωσία δεν είναι υπερδύναμη της Μέσης Ανατολής
Η Ρωσία εκμεταλλεύεται εδώ και καιρό τα αμερικανικά παραπατήματα και τις αμφιβολίες μεταξύ ορισμένων μακροχρόνιων εταίρων των ΗΠΑ για να διευρύνει το αποτύπωμά της στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ θα πρέπει να αποφύγουν την υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων της Ρωσίας στην περιοχή αυτή.
Ο FREDERIC WEHREY είναι ανώτερος συνεργάτης στο Πρόγραμμα Μέσης Ανατολής στο Carnegie Endowment for International Peace και συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο The Burning Shores: Inside the Battle for the New Libya.
Ο ANDREW S. WEISS είναι στην έδρα James Family και αντιπρόεδρος Σπουδών στο Carnegie Endowment.
- previous-disabled
- Page 1of 3
- next
Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας έβαλε τα δυνατά του για την ετήσια έκθεση εξοπλισμών του έξω από τη Μόσχα στα τέλη Αυγούστου. Επί τρεις ημέρες, Υπουργοί Άμυνας και αξιωματούχοι από 41 χώρες, συμπεριλαμβανομένων από τη Μέση Ανατολή, επεξεργάστηκαν εκθέματα τεχνολογίας αιχμής, παρακολούθησαν επιδείξεις με κανονικά πυρά, μπαλαρίνες που έκαναν πιρουέτες σε πυργίσκους τανκς, και το τρέιλερ μιας ταινίας δράσης για την διάσωση των καταρριφθέντων Ρώσων πιλότων πίσω από τις εχθρικές γραμμές στην Συρία το 2015.
Ρωσικά αεροσκάφη στην Συρία, τον Ιούνιο του 2016. Pool / Reuters
----------------------------------------------------------
Αυτό το θέαμα προέκυψε την ίδια εβδομάδα με την κακοφτιαγμένη αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Αφγανιστάν. Το μήνυμα ήταν σαφές: η Ρωσία επέστρεψε σε μεγάλο βαθμό στην παγκόσμια σκηνή, και ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή.
Η Ρωσία εκμεταλλεύεται εδώ και καιρό τα αμερικανικά παραπατήματα και τις αμφιβολίες μεταξύ ορισμένων μακροχρόνιων εταίρων των ΗΠΑ για να διευρύνει το αποτύπωμά της στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, η απειλή που θέτει στην αμερικανική τάξη ασφαλείας στην περιοχή είναι λιγότερο τρομερή από όσο πρότειναν οι πρόσφατες προειδοποιήσεις από πρόσωπα της εποχής Τραμπ όπως οι πρώην σύμβουλοι Εθνικής Ασφάλειας John Bolton και H. R. McMaster. Ειδικά στον αραβικό κόσμο, οι υψηλές βλέψεις της Μόσχας ξεπερνούν την πραγματική επιρροή της. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ θα πρέπει να αποφύγουν την υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, καθώς εργάζονται για να ανακάμψουν από την πανωλεθρία του Αφγανιστάν, να καθησυχάσουν εταίρους, και να επαναπροσδιορίσουν την στρατιωτική δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών προς την Ασία.
ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΤΕΜΚΙΝ
Σύμφωνα με ορισμένες μετρήσεις, ο ρωσικός ρόλος στη Μέση Ανατολή είναι τρομερός [1]. Η Μόσχα ανέπτυξε στρατιωτικές δυνάμεις και μισθοφόρους στις διαλυμένες από τον πόλεμο Συρία και Λιβύη, επιβεβαιώνοντας ότι υπερέχει στο να γεμίζει τα κενά ισχύος που άφησε η Ουάσινγκτον. Το Κρεμλίνο έχει επίσης χρησιμοποιήσει μια ποικιλία άλλων μέσων για να μπει στον ιστό της Βόρειας Αφρικής, του Λεβάντε, και του Κόλπου. Πουλάει όπλα σε αραβικά κράτη όπως η Αλγερία, η Αίγυπτος, και το Ιράκ και συνεργάζεται στενά με τους Σαουδάραβες για την διαχείριση των παγκόσμιων αγορών πετρελαίου μέσω της συμφωνίας OPEC Plus. Ρώσοι και Ισραηλινοί ηγέτες [2] διατυμπανίζουν τους στενούς δεσμούς μεταξύ των λαών τους ενώ εργάζονται στα παρασκήνια για να αποφύγουν να σκοντάψουν ο ένας πάνω στον άλλον στην Συρία.
Η Μόσχα διαχειρίζεται αυτές τις στρατιωτικές και διπλωματικές επιδρομές μάλλον επιδέξια και με χαμηλό κόστος. Το καθεστώς του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν δεν χρειάζεται να ανησυχεί για κάποια εποπτεία από ένα ανεξάρτητο κοινοβούλιο ή από έναν ελεύθερο Τύπο, πράγμα που σημαίνει ότι η ρωσική πολιτική δεν παρεμποδίζεται από ανησυχίες για ανατροπές ή παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το τελευταίο χαρακτηριστικό είναι ιδιαίτερα ελκυστικό για τους Άραβες αυταρχικούς που συχνά έχουν εκνευριστεί με την βασισμένη σε προϋποθέσεις βοήθεια από την Ουάσινγκτον [3]. Η Λιβύη και η Συρία είναι πρωταρχικά παραδείγματα για το πώς αυτή η προσέγγιση αποφέρει πλεονέκτημα στην Ρωσία: με το να επιδεικνύει ότι μπορεί να συνεργαστεί με απεχθείς τοπικούς και περιφερειακούς δρώντες που είναι εκτός ορίων για την Δύση, η Μόσχα είναι τώρα ένας μεσίτης ισχύος σε αμφότερες τις συγκρούσεις.
Ωστόσο, ο στρατηγικός αντίκτυπος της ρωσικής επιρροής στη Μέση Ανατολή είναι μικρότερος από όσο υποθέτουν πολλοί. Αν κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά τις επιδρομές του Κρεμλίνου στην περιοχή, σύντομα γίνονται εμφανείς οι απογοητεύσεις και οι αποτυχίες του. Αυτό οφείλεται στους περιορισμούς της εργαλειοθήκης της πολιτικής της Μόσχας και, ιδιαίτερα, στην πολυπλοκότητα του πολιτικού τοπίου της Μέσης Ανατολής. Παρά το γεγονός ότι προσελκύονται από την ρωσική προσοχή, οι περιφερειακοί δρώντες δύσκολα συμπεριφέρονται ως πειθήνιοι πελάτες της Ρωσίας. Αντίθετα, έχουν δείξει μια εκπληκτική ικανότητα να ματαιώνουν τις φιλοδοξίες της -μια δυναμική που συχνά παραβλέπεται από τους Δυτικούς στρατηγιστές.
Στην Συρία, για παράδειγμα -που συχνά θεωρείται το επίκεντρο της επιστροφής της Μόσχας στη Μέση Ανατολή- η ικανότητα της Ρωσίας να υπαγορεύει τις εξελίξεις έχει παρεμποδιστεί επανειλημμένα. Οι αρχικοί στόχοι της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης, η διατήρηση του καθεστώτος του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ στην εξουσία και η αποκατάσταση του ελέγχου του στην πιο σημαντική συριακή επικράτεια, επιτεύχθηκαν σε μεγάλο βαθμό πριν από περισσότερα από τέσσερα χρόνια. Έκτοτε, το Κρεμλίνο έχει επανειλημμένα αντιμετωπίσει τους δικούς του περιορισμούς όταν προσπάθησε να βοηθήσει στην κατάκτηση ολόκληρης της επικράτειας που παραμένει εκτός των χεριών του καθεστώτος, καθώς και να κερδίσει βοήθεια για την ανακούφιση από τις κυρώσεις και την ανασυγκρότηση της Δαμασκού -πόσω μάλλον να περιορίσει την εμπλοκή στην βόρεια Συρία ισχυρών εξωτερικών κρατών όπως η Τουρκία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, συχνά πρέπει να αντιμετωπίσει την προθυμία του καθεστώτος Άσαντ να βάλει τους δύο κύριους προστάτες του, την Μόσχα και την Τεχεράνη, σε αντιπαράθεση τον έναν με τον άλλον.
- previous-disabled
- Page 1of 3
- next