![](/sites/default/themes/sitetheme/images/icons/fa-secure-icon.png)
Jeff Martini
Το καθεστώς του Σίσι υποστηρίζει ότι ο στρατός αποτελεί το μοναδικό όργανο που είναι ικανό να ενοποιήσει, να προστατεύσει και να εκσυγχρονίσει την Αίγυπτο. Τώρα ο Σίσι ψάχνει για πρόσθετες ευκαιρίες ώστε να παρουσιάσει τον στρατό του ως δύναμη για εξουσία, κύρος και ασφάλεια.
Η επιστροφή τής Αιγύπτου στην στρατιωτική δικτατορία φαίνεται σχεδόν σίγουρη. Όμως, δύο πράγματα θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τους στρατηγούς. Πρώτον, καθώς η απειλή τής Μουσουλμανικής Αδελφότητας υποχωρεί, θα είναι δύσκολο για αυτούς να κρατήσουν την συνοχή μιας διακυβέρνησης φτιαγμένης αποκλειστικά στην βάση της κοινής αντιπάθειας των μελών της για αυτή την ισλαμική ομάδα. Δεύτερον, το νέο καθεστώς θα μπορούσε να ενεργήσει με υπερβολικό ζήλο στην καταστολή τής αντιπολίτευσης.
Στον απόηχο της αρπαγής τής εξουσίας από το Ανώτατο Συμβούλιο Ενόπλων Δυνάμεων της Αιγύπτου (SCAF), η Μουσουλμανική Αδελφότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με τον δίλημμα μεταξύ του να τοποθετήσει στην προεδρία τον Μουρσί και να νομιμοποιήσει έτσι την ανάμιξη των στρατιωτικών, ή να αρνηθεί να τον τοποθετήσει και να βγει στους δρόμους. Καμιά επιλογή δεν είναι καλή.
Ο αποκλεισμός δέκα υποψηφίων από τις προεδρικές εκλογές της Αιγύπτου δεν έχει αλλάξει ριζικά τη φύση του προεκλογικού αγώνα. Όπως και πριν, οι ψηφοφόροι πρέπει να πάρουν μια απόφαση σχετικά με την έκταση και τη φύση του επερχόμενου μετασχηματισμού της Αιγύπτου. Και εξακολουθούν να υπάρχουν υποψήφιοι που εκπροσωπούν σχεδόν κάθε θέση.