![](/sites/default/themes/sitetheme/images/icons/fa-secure-icon.png)
Jeremy Shapiro
Ο Ερντογάν επιδιώκει την διεθνή αναγνώριση και νομιμοποίηση και δυσανασχετεί με το γεγονός ότι οι Δυτικοί ηγέτες τον κρατούν σε απόσταση. Αλλά γνωρίζει επίσης το μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον γύρω από την Τουρκία και αναγνωρίζει την ανάγκη της Τουρκίας να διατηρήσει δεσμούς με την Δύση.
Οι απόψεις για τους σκοπούς και τις πρακτικές της εφαρμογής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής πυροδοτούν συζητήσεις. Στο πρόσφατο άρθρο του Jeremy Shapiro, ο διπλωμάτης James F. Jeffrey απαντά θέτοντας το ζήτημα της παγκόσμιας τάξης ασφαλείας, για να εισπράξει επίσης ένα καταληκτικό σχόλιο από τον Σαπίρο για το τι πρέπει να κάνει η Ομάδα Μπάιντεν στην σύγχρονη εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Δυστυχώς, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να αντέξουν το επίπεδο της πολυτέλειας που πέτυχαν τις Αλκυονίδες ημέρες μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Η άνοδος άλλων δυνάμεων, ιδίως της Κίνας, σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον την επιλογή να αφιερώσουν πόρους σε κάθε πρόβλημα στον κόσμο.
Αντί να επιδοθεί σε φαντασιώσεις της Κοινοπολιτείας ή του Ινδο-Ειρηνικού, το Λονδίνο πρέπει να αναζητήσει τα πλεονεκτήματά του πιο κοντά στην πατρίδα, εκεί όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει το νέο του καθεστώς ως ο κύριος εξωτερικός εταίρος της ΕΕ για να μεγεθύνει την παγκόσμια επιρροή του.
Η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία είναι κάτι περισσότερο από ένα μέτρο εσωτερικής πολιτικής: είναι μια αναθεώρηση της οικονομίας της ΕΕ που θα αλλάξει ριζικά τις σχέσεις μεταξύ της ένωσης και των εμπορικών εταίρων της. Τα αποτελέσματά της θα γίνουν αισθητά πολύ πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης.
Την εποχή του πολέμου στο Ιράκ του 2003, οι επικριτές συχνά κατηγόρησαν τον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ ότι ενεργούσε ως το σκυλάκι του Τζορτζ Μπους. Ο Μπλερ, ωστόσο, ενεργούσε επίσης από αυθεντική πεποίθηση, και κατά την διαδικασία εξασφάλισε μια ισχυρή σχέση μεταξύ ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου. Η δυναμική Trump-Johnson θα είναι αρκετά διαφορετική. Η νεο-δουλοπρέπεια θα απαιτήσει ακόμη μεγαλύτερη υπακοή και δεν θα μετριαστεί από οποιαδήποτε ιδεολογική πεποίθηση εκ μέρους του Boris Johnson.
Υπάρχει κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό όσον αφορά την τρέχουσα κρίση μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην απουσία κοινής απειλής από την Σοβιετική Ένωση. Ανεξάρτητα από τις διαφορές τους με την Ευρώπη, όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί, πίστευαν ότι η συμμαχία με την Ευρώπη έχει σημασία. Οι Αμερικανοί έδιναν αξία στην ευρωπαϊκή υποστήριξη. Αυτός ο πρόεδρος είναι διαφορετικός.
Η αδιάφορη στάση της διοίκησης του Trump για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η εχθρότητά της στην εμπορική πολιτική της ΕΕ, δίνουν ελπίδα στους λαϊκιστές σε όλη την Ευρώπη ότι μπορούν και θα έχουν την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών ακόμη και σε αγώνες που απειλούν την ακεραιότητα της ΕΕ.
Οι Ευρωπαίοι, εάν συνεργάζονταν, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την δική τους ασφάλεια από εξωτερικές απειλές. Το πρόβλημα είναι ότι θέλουν επίσης πολιτική προστασία ο ένας έναντι του άλλου. Και μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να το προσφέρουν αυτό.
Είτε επιτύχει το κίνημα ανεξαρτησίας τής Σκωτίας είτε όχι, η Σκωτία δεν θα είναι η τελευταία περιοχή τής Ευρώπης που επιδιώκει μια παρόμοια διευθέτηση. Η προστατευτική αγκαλιά τής ΕΕ έχει κάνει την απόσχιση μια ελκυστική επιλογή για οποιαδήποτε περιοχή με περιφερειακή ταυτότητα, φιλόδοξους πολιτικούς, και μια απέχθεια προς την πρωτεύουσά της.
Ένας καλός ύπατος εκπρόσωπος μπορεί να στρέψει την ΕΕ προς την σωστή κατεύθυνση, εφ’ όσον αυτός ή αυτή αντιλαμβάνεται τις λεπτές αποχρώσεις τού συγκεκριμένου ρόλου. Με την υποστήριξη ειδικευμένων συμβούλων, η Mogherini μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, να γίνει η ύπατη εκπρόσωπος που χρειάζεται η ΕΕ.
Ναι, η Γενεύη II πιθανότατα θα αποτύχει να παράξει μια λύση για την συριακή σύγκρουση. Αλλά, το κρίσιμο ερώτημα είναι το πώς θα αποτύχει και τι θα συμβεί μετά. Εάν η Ουάσινγκτον παίξει τα χαρτιά της σωστά, μπορεί να χρησιμοποιήσει μια αποτυχία στις διαπραγματεύσεις ώστε να βάλει μια σφήνα μεταξύ Μόσχας και Άσαντ.